رسيد ) و با نيروهاى غيبى ( فرشتگان ) مؤيد مىگردند و دربارهء آنها گفته مىشود : وَ أَبْشِرُوا بِالْجَنَّةِ الَّتِي كُنْتُمْ تُوعَدُونَ و با بهشت موعود ، شادمان باشيد . استقامت و شكيبائى پيامبر صلى الله عليه و آله تماس‌هاى خصوصى رسول گرامى صلى الله عليه و آله پيش از دعوت عمومى ، فعاليت‌هاى خستگىناپذير آن حضرت پس از نداى عمومى ، سبب شد كه يك صف فشرده از مسلمانان در برابر صفوف كفر و بت‌پرستى پديد آيد ؛ كسانى كه پيش از دعوت همگانى ، در حوزهء سرّى ايمان و اسلام وارد شده بودند ، با افراد تازه مسلمان كه پس از اعلان نبوت ، دعوت او را لبيك گفته بودند ، آشنائى كامل پيدا كردند و زنگ‌هاى خطر در تمام محافل كفر و شرك مكه به صدا درآمد . البته كوبيدن يك نهضتِ نوبنياد براى قريش نيرومند و مجهز ، بسيار كار سهل و آسانى بود ؛ ولى علت ترس آنان اين بود كه اعضاى اين نهضت از يك قبيله نبود ، كه با تمام نيرو براى كوبيدن آن كوشش كنند ، بلكه از هر قبيله‌اى تعدادى به اسلام گرايش پيدا كرده بودند و از اين جهت تصميم قاطع دربارهء چنين گروهى كار آسانى نبود . سران قريش ، پس از مشورت چنين تصميم گرفتند ؛ كه اساس اين حزب ، و بنيان‌گذار اين مكتب را با وسايل مختلف از بين ببرند . گاهى از طريق تطميع وارد بشوند و او را با وعده‌هاى رنگارنگ از دعوت خود بازدارند ، و احياناً به وسيلهء تهديد و آزار از انتشار او جلوگيرى كنند . اين برنامهء ده‌سالهء قريش بود كه سرانجام تصميم قتل او را گرفتند و او از طريق مهاجرت به مدينه توانست نقشهء آنها را نقش بر آب سازد . رئيس قبيلهء « بنى هاشم » در آن روز « ابو طالب » بود و او مرد پاكدل و بلندهمت و خانهء وى ملجأ و پناهگاه افتادگان و درماندگان و يتيمان بود . در ميان جامعهء عرب ، علاوه بر اين كه رياست مكه و برخى از مناصب كعبه با او بود ، جاى بزرگ و منزلت بس خطير داشت ، و از آنجا كه كفالت و سرپرستى « پيامبر صلى الله عليه و آله » پس از مرگ « عبد المطلب » با او بود ؛ سران ديگر « قريش » به طور